Welkom Lily!

Gepubliceerd op 10 augustus 2018 18:28

Na een, al zeg ik het zelf, super vlotte bevalling, werd Lily geboren op 28 juni 2018. Eén dag eerder dan ik zelf had verwacht...

Woensdag 27 juni in de middag. Ik heb een afspraak in het ziekenhuis. Ze gaan controleren of er al iets aan het gebeuren is in mijn buik. Ik word aan de monitor gelegd en ze kijken of er al ontsluiting is. Het hangt van deze twee zaken af of ik diezelfde avond al wordt opgenomen of de dag erna. Dat ik word ingeleid is iets dat wij al vanaf het begin weten, maar wanneer precies bleef tot het einde wat vaag. Bij de controle blijk  ik 1cm ontsluiting te hebben, maar verder is er nog niet veel aan het gebeuren. De gynaecoloog raadt dan ook aan om diezelfde avond nog te worden opgenomen, omdat inleiden dan best lang kan duren. Ze spraken zelfs over meer dan 24 uur!

Grappig weetje, mijn gynaecoloog ging 1 juli met vakantie. Ze wilde de bevalling graag zelf doen, dus nam wat marge...

Ik rijd terug naar huis, passeer nog even snel op het werk, zet mijn spullen klaar en wacht tot Tom thuis is van zijn werk. Op het moment dat Tom thuis komt, word ik emotioneel. Ineens besef ik wat er precies gaat gebeuren en dat ik 's middags geen afscheid van Reef (de hond) heb genomen. We besluiten nog even langs Tom zijn ouders te rijden om met Reef te knuffelen. Letterlijk op het moment dat we vertrekken, voel ik een kramp. Ik grijp naar mijn buik en zeg: "Zou dat een wee zijn?", direct zeg ik er achteraan: "Ach, we gaan toch naar het ziekenhuis!".

In het ziekenhuis blijkt inderdaad dat er in die paar uur tijd vanalles in mijn buik aan het gebeuren is geweest. Ik heb nog altijd maar 1cm ontsluiting, maar de baarmoedermond is al zachter en de krampen beginnen al op echte voorweeën te lijken! Ik krijg een soort van veter ingebracht om de baarmoedermond te verweken. De volgende ochtend beginnen ze met de inleiding.

's Nachts doe ik bijna geen oog dicht. Ik ben blij als ik 's ochtends de zon zie opkomen boven Brugge. Ik stuur Tom een berichtje die thuis is gaan slapen, maar ik krijg nog geen teken van leven... Een paar keer komt de vroedvrouw zeggen dat de arts zo komt om me te controleren, maar het duurt lang! Er blijkt een bevalling tussen te zijn gekomen. Als de arts dan komt en ze wil controleren, zegt ze ineens: "Zijn haar vliezen nu gebroken?". Het eerste wat ik denk is: TOM! Hij ligt thuis nog op bed, ik moet hem bellen. Toch stuur ik eerst een berichtje (8u55): Liefje, kom maar uit je bed, mijn vliezen zijn gebroken. Ik heb ook ineens 3cm ontsluiting. Ons kleine meisje besluit dat ze er genoeg van heeft, en is onderweg! Rond 9u30 komt Tom toe in het ziekenhuis. Vanaf dan gaat het nóg sneller!

De vroedvrouw komt vertellen dat de anesthesist voor een andere mama-tobe naar de verlosafdeling komt. Ze vraagt of het goed is dat hij daarna naar mij komt. Ik stem toe. Ze zegt eerst nog eens te controleren hoe het met de ontsluiting staat. Ze kijkt op en zegt: "Goed, ik ga hem bellen dat hij eerst naar jou komt.". De ruggenprik valt super mee! Aan Tom zijn gezicht kan ik aflezen hoe groot de naald is, maar gelukkig voel ik daar helemaal niets van. 

Om 12u00 heb ik volledige ontsluiting. De gynaecoloog raadt aan om zo lang mogelijk te wachten met persen. Zo hoef ik mijn hart maar minimaal te belasten. Om 12u45 komt de gynaecoloog de verloskamer binnen. Wanneer ze de deur openzwaait hoor ik haar zeggen: "Ik zie al haar!". Alles wordt in gereedheid gebracht. Wanneer er een wee is, mag ik mee persen. Drie kwartier lang had ik weeën aan één stuk door en nu, als er twee vroedvrouwen en twee artsen mij in mijn minst charmante houding aan het aanstaren zijn, komt er geen wee. We beginnen allemaal te lachen. Iedereen kijkt mij zo enthousiast aan. En dan ineens is daar een wee. In twee sessies persen wordt om 12u54 lieve kleine Lily geboren.

 

♡ Lily De Foor, °28/6/2018, 3kg160, 50 cm 

 

Liefs,


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.