Help, mijn kind kruipt niet!

Gepubliceerd op 17 mei 2019 om 20:52

En hoe oud is ze zeg je? - Tien maanden - En ze kruipt nog niet? - Eh nee, maakt ook niet echt aanstalte... - Oei... 

Oei, dat is dan de reactie je krijgt. Of: De mijne kroop al toen hij/zij 'x' aantal maanden was. Of: O motorisch niet zo sterk dus. Of: Ach, je kan niet met alles mee zijn. Of: Er zijn vast andere dingen die Lily goed kan. Wablief?! Gelukkig weet ik beter...

Lily is tien maanden en ze kruipt (nog) niet. Mensen lijken dat een groot probleem te vinden. En buiten dat mensen het een probleem vinden, hebben ze er ook allemaal een mening over. Tom en ik hebben allebei niet gekropen, dus wij gingen er vanuit dat Lily dat ook niet zou doen toen we merkte dat ze er geen aanstalte tot maakte. Ja ze kan in kruiphouding zitten, maar stort dan als een vliegtuig met motorpech facefirst op de grond. Gisteren zeiden ze me nog in de crèche: "Mama, Lily gaat niet kruipen hoor". De laatste weken maakte ze haar boos dat ze aan sommige dingen niet kon. Dat viel ook in de crèche op. De normaal zo rustige Lily liet nu opvallend meer van haar boze zelf horen. Thuis merkte we dat Lily vooral in een rondje speelde. Al het speelgoed lag rond haar op de grond. Was het buiten bereik, dan kon ze boos worden, maar soms lukte het haar om er toch bij te kunnen. Bijvoorbeeld door haar voort te trekken aan dingen in haar omgeving.

Maar vanochtend veranderde het allemaal plots. Ik zette Lily bij mij op de speelmat. Ik had het niet door of ze zat er naast! Vol verbazing zette ik haar in het midden van de woonkamer en ging zelf aan de andere kant zitten. Direct kwam ze naar me toe. Niet gekropen, vooruit geschoven, met haar beentjes wijdt alsof ze elk moment in de split kan gaan. Ik was súper trots, nee wacht, ik ben super trots. Deuren gingen open voor Lily, letterlijk. De hele ochtend schoof ze door de woonkamer. Ze is zo snel dat ze een koffietje omgooide door aan een bijzettafeltje te trekken nog voor ik er erg in had. Gelukkig worden koffietjes van mama's altijd koud, dus ze heeft haar geen pijn gedaan. Moe van het ontdekken, legde ik haar in bed en ging ik zelf het domste doen dat ik de hele dag heb gedaan.

Ik ging Google-n... Dus echt het domste dat een mens kan doen. Ik weet het, maar toch deed ik het. Wie doet dat niet? Ik denk dat we dat allemaal wel eens doen. Ik google-de 'billenschuiver' of 'poepschuiver' (zoals ze hier in België zeggen). En echt waar, de eerste website die ik opende gaf mij een knoop in mijn maag. Het was een artikel waarom een kind moet kruipen. Al snel viel mijn oog op de zin: 'Let wel op voor ... Billenschuivers!'. Natuurlijk was mijn aandacht getrokken en ging ik lezen. Had ik beter niet gedaan. Tweede domste ding van de dag, check. Een opsomming van oorzaken, de meeste te wijten aan de ouders. Ik som er een paar op: te weinig op de buik gelegd, te veel in maxicosi of zitje, te vroeg leren zitten, ... De gevolgen zijn volgens het artikel ook niet gering. Kindjes die billenschuiven gaan veel later lopen (rond de 20 maanden), kunnen later moeilijk bukken, vangen zich moeilijker op bij vallen, er worden geen buik- en bilspieren getraind, ... Symmetrische billenschuivers zijn dan nóg erger volgens het artikel. Ze noemen symmetrische billenschuivers 'hardnekkiger' (ja lap, zo eentje is Lily). Het stukje sluit af met (ik citeer weer en ben het met geen kanten eens met de opmerking): "We willen maar zeggen... Zodra je baby zin heeft om te schuiven, grijp in!". Echt, dat stond er dus. Daar zakt toch je broek vanaf? 

Waarom wordt er niet verwezen naar kindspecifieke factoren? Ieder kind is anders, ieder kind ontwikkelt anders, en dan heb ik het karakter nog niet genoemd. Lily is al vanaf dag één heel relaxt, dus dat er voor haar weinig druk achter kruipen zit, kan ik wel begrijpen. Dat artikel geeft me het gevoel mijn kind te moeten verantwoorden. Ga ik dus verder niet doen. Te belachelijk voor woorden. Nu weet ik heel goed dat Lily het goed doet, wij als ouders doen het goed, dus ik kan dat artikel na een paar keer slikken wel relativeren. Maar ik weet dat er ook mama's zijn die het internet afstruinen op zoek naar bevestiging. Kom dit dan een keer tegen en je gaat alles wat je tot dan toe hebt gedaan in twijfel trekken...

Lily is super gelukkig dat ze haar door de ruimte kan bewegen, ze klapt vrolijk in haar handjes en lacht hardop. Ons kost het wat meer werk, want een klein monstertje kan het wel zijn. Reef is minder gelukkig, die was op afstand veilig, maar de hond is o zo interessant. En hoe gelukkig is Lily wel niet als ze naar Reef is geschoven en hij het toestaat dat ze hem vastpakt (aaien lukt nog niet echt met beleid). We hebben Lily alvast ingeschreven bij de lokale turnvereniging, want die split zit er al goed in. 

 

Mama's laat jullie niet gek maken!

 

Liefs,

O, en wanneer Lily loopt laten we jullie over een aantal maanden wel weten. Of aantal jaar...


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.