Autovakantie met een dreumes

Gepubliceerd op 13 september 2019 21:42

"Wat ga je toch doen met zo'n klein kindje?" - Iets dat we vaak hoorden als we vertelden dat we van plan waren met Lily naar Zuid-Spanje te rijden. Zuid-Frankrijk vinden mensen precies geen probleem, maar Zuid-Spanje, o wee...

Ongeveer 1850km zouden we gaan rijden naar het vakantiehuis in Zuid-Spanje. We hadden twee weken vakantie dus besloten lekker op ons gemakje te doen en er minimaal twee dagen over te rijden. Tom had een doel: Perpignan. Als ons dát zou lukken de eerste dag, zou dat helemaal super zijn. Dan moest het laatste deel, de tweede dag wel lukken.

15 augustus, na het ontbijt vertrokken we richting Spanje, hoera vakantie! Lily is wel wat gewend om in de auto te zitten, maar hoe ze deze lange tocht zou doen, was ook voor ons een raadsel. Aan het begin van de reis had Lily buiten een tut en haar travelbuddy niks bij haar, maar naast haar stond haar nieuwe rugzakje welke ik had gevuld (hoe dat lees je hier). Om de zoveel tijd haalde ik iets uit voor haar om haar bezig en opnieuw geprikkeld te houden.

De reis verliep super goed. Het was helemaal niet druk op de weg en we namen rustig de tijd om af en toe een wc- en pamper stop te houden. Ons motto leek wel 'op het gemakje', want werkelijk alles deden we op het gemakje. Van de stops maakten we een gezellig momentje buiten de auto. Even iets eten, Lily even kruipen, wat spelen en gek doen met papa, om vervolgens weer verder te rijden. Bij elke stop zeiden we tegen elkaar dat we echt al een vakantiegevoel hadden, zo relaxt verliep de reis.

We hadden van tevoren niets geboekt om te overnachten, want je weet het nooit. We konden van tevoren niet inschatten hoe Lily een volledige dag in de auto zou doen. Aan het eind van de middag zag het er wel naar uit dat we Perpignan zouden halen. We oriënteerden ons al een beetje naar een slaapplaats. In Frankrijk heb je op de route du soleil veel van die 'hotel-dorpen' naast de snelweg. We vonden het eigenlijk wel een goed idee om daar ergens te stoppen en te slapen. Tegen de avond beslisten we uitgebreid te stoppen om iets te eten en ons plan voor de avond te bepalen. Tom gaf aan zich eigenlijk echt nog goed te voelen. Hij vond het jammer om vroeg in een hotelkamer te zitten met onze vingers te draaien. Alles wat we dichter bij ons einddoel zouden kunnen komen, des te beter. Perpignan werd opzij geschoven, ons nieuwe doel werd Girona, net over de Spaanse grens.

Best wel wat euforisch reden we de Spaanse grens over. Wow, dit hadden we écht niet verwacht te halen. Lily was ondertussen in een diepe slaap gevallen. Het was ten slotte ook al bedtijd voor haar. We spraken af naar het vliegveld van Girona te rijden, om daar een hotelletje te nemen. Nog steeds ging alles super vlot. Bij het hotel aangekomen pakken we onze tas, die we speciaal voor deze ene overnachting hadden gemaakt, en Lily uit de auto. We zijn nu toch wel wat moe geworden, een bedje gaat echt deugd doen. Bij de receptie vragen we om een kamer. "Heeft u gereserveerd?" - Eh nee, we zijn op doortocht en hadden geen benul waar we zouden uitkomen vandaag... "Het spijt me, we zitten vol, maar er is hier vlakbij nog een hotel" - Oké, bedankt... En dan komt er een stem vanuit een ruimte achter de receptie die zegt dat het andere hotel ook volgeboekt is. Huh? Tom en ik kijken elkaar wat gek aan, een klein beetje teleurgesteld, maar hey, zo moeilijk kan het niet zijn.

Sorry Lily'tje, we gaan nog een beetje rijden. In de auto neem ik Booking erbij. Ik vind letterlijk géén hotels. Ja, oké, ik vind er wel, maar deze zijn meer dan €700,- per nacht. Dat is wel een beetje teveel van het goede. We concluderen dat na 21u00 de hotels van die dag verdwijnen van Booking, dus we besluiten gewoon de snelweg af te rijden als we een hotel zien. We proberen meerdere hotels op deze manier, maar allemaal volgeboekt. Hoe kan dit?! Op een gegeven moment ga ik gewoon hotels opbellen op onze route of er een stukje vanaf met de vraag of ze nog een kamer hebben. Zonder resultaat. Dit geloof je toch niet?! Tom en ik wilden eigenlijk echt niet in een louche parkeerplaats hotel slapen, maar op een gegeven moment zijn we ook Barcelona al voorbij. We lijken maar niets te vinden. We zoeken een gat in de nacht. Echt, letterlijk. Ik denk dat we tot 2u00 's nachts hebben gezocht, terwijl we onze tocht richting Zuid-Spanje verder zetten. Dichter en dichter kwamen we in de buurt van ons einddoel. Op een bepaald moment beslisten Tom en ik om dan maar door te rijden. Om 6u30 kwamen we aan in ons vakantiehuis.

Lily had de hele nacht best prima geslapen (en dat in een autostoel). We hebben haar alles bij elkaar nog geen uur gehoord (en dan bedoel ik huilen, brabbelen, lachen en zingen natuurlijk wel). Natuurlijk was zij na twee uur in haar bedje te hebben geslapen wakker. Ik iets minder, maar Tom nog minder, want die had bijna de hele nacht gereden. Dus ik ben met Lily opgestaan voor twee uurtjes, dan zijn we terug in bed gekropen en sliepen we een gat in de dag. Toen we wakker werden beseften we pas dat we er al waren. Een dag eerder dan gepland én veel voorspoediger dan gepland... O en achteraf weten we ook waarom we geen hotel vonden: 15 augustus is een zeer grote feestdag in Spanje. De Spanjaarden trekken vanuit het binnenland naar de kust om het te vieren... Hadden we dat geweten, waren we (misschien) toch in Frankrijk gestopt.

Ik kan wel zeggen dat ik twee kampioenen heb: Tom omdat hij ons zo goed naar Zuid-Spanje heeft gereden (het deel dat ik heb gereden is verwaarloosbaar) en Lily omdat ze het ons zo gemakkelijk heeft gemaakt onderweg!

 

Liefs,


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.