Al vier jaar 'vier' ik deze dag!

Gepubliceerd op 17 september 2018 18:52

Al vier jaar 'vier' ik deze dag. 17 september 2014 begon als elke andere... Veel verhalen beginnen zo. Mijn verhaal begint iets anders, maar eindigt met: En ze leefden nog lang en gelukkig!

Na maanden ziek te zijn geweest en vage klachten te hebben, werd ik op maandag 15 september 2014 opgenomen in het ziekenhuis. Diagnose: reuma. De bedoeling van de opname van een week was het snel uitzoeken welke vorm van reuma ik had en zo snel als mogelijk de medicatie opstarten. Iedere dag waren er uitgebreid onderzoeken, er werd veel bloed afgenomen en ik moest hele dagen nuchter zijn. 

Op dinsdagavond was er een arts die met een nieuwe hypothese kwam: endocarditis. Een bacterie op je hart. Er werd mij verteld dat dit gemakkelijk te behandelen was: antibiotica en klaar. Het klinkt misschien raar, maar ik hoopte dat deze hypothese juist was en de diagnose werd gesteld. Ik was het beu om hele dagen nuchter te zijn en wilde weten wat er aan de hand was. Woensdagochtend om 10u00 had ik een afspraak bij de cardioloog voor een inwendige echo (geen pretje!). Nog voor de echo startte, kreeg hij telefoon. Ik hoorde hem enkel zeggen: "Uhu, oké, streptokokken, oké.". Ik dacht nog: Yes, ze hebben iets gevonden. De echo was nog niet helemaal klaar of mijn ouders werden het lokaaltje binnen gebracht. De diagnose werd bevestigd. Ik had inderdaad een endocarditis, maar mijn aortaklep en mitralisklep waren dusdanig aangetast dat ik diezelfde dag nog geopereerd moest worden...

 

Omdat ik in Brugge in het ziekenhuis lag en mijn ouders in Nederland wonen, vroeg mijn moeder of ze me nog mee naar Nederland konden nemen naar het ziekenhuis. De reactie van de cardioloog: Dat is dan op eigen risico, maar ik zou het niet doen. Blijkbaar was ik zo zwak, dat er een mogelijkheid bestond dat ik de rit niet zou overleven.

Een beetje beduusd keerden we terug naar de afdeling. Er was een verpleegster op de afdeling die me een paar dagen eerder had gezegd dat ik me niet zo moest aanstellen. Excuses waren op dit moment wel op zijn plaats...

De chirurg kwam kennismaken en stelde me voor de keuze: een biologische - of een mechanische hartklep. Biologische gaat ongeveer 10 jaar mee, maar je mag er veel mee doen (zoals duiken, kindjes krijgen, ...), maar je weet: hij moet vervangen worden. Mechanische hartklep gaat levenslang mee, maar je moet zeer zware bloedverdunners nemen, waardoor veel dingen uitgesloten zijn. We weten allemaal welke keuze mijn papa voor mij heeft gemaakt! 

Diezelfde middag om 14u00 werd ik geopereerd. En rond 22u00 werd ik naar de intensive care gebracht. 

Mijn ouders werd gezegd dat ik tot de volgende ochtend in slaap zou worden gehouden. Altijd eigenwijs geweest, werd ik 's nachts al wakker. Ik lag nog aan de beademing. De verpleger zei mij dat ik moest bewijzen dat ik zelfstandig kon ademen, als dat lukte mocht het buisje eruit. Als mijn ouders 's ochtends naar de verpleegster belden of ik een goede nacht had gehad, kon ik het ze zelf vertellen...

Na nog een lange tijd via een infuus antibiotica te hebben gekregen, mocht ik naar huis! De start van een nieuw leven. Bijna letterlijk!

 

Liefs,


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.