Liefde, geluk, plezier, trots, weemoed en spijt...

Gepubliceerd op 5 november 2018 07:46

Het afgelopen weekend ben ik bezig geweest aan de fotoboeken van/voor Lily van mijn zwangerschap tot nu. Lekker ontspannen op mijn gemakje alles uitpluizen en uitzoeken. Dat gaf tijd tot nadenken. Met veel liefde, geluk, plezier en trots kijk ik terug, maar ook met een beetje weemoed en spijt... 

Dit weekend beseften we maar weer eens wat voor een geluk we hebben met zo'n lieve baby als Lily. Zelfs snotverkouden, een ontsteking aan de luchtwegen en koorts blijft Lily een droom. Natuurlijk heeft ze ook moeilijke momentjes, waarop ze niets liever wil dan knuffelen en dichtbij je zijn, maar wat wil je zelf als je ziek bent?

Zie je die foto hierboven van ons drietjes? Onze eerste mooie foto... Van ons drie; mama, papa en 'baby'. Echt waar... Lily is vier maanden. Die foto's zijn voor mij toch een gevoelig punt. Misschien omdat ik er zelf zoveel maak? Maar ik heb bar weinig goede foto's van mezelf met Lily. De eerste keer dat ik dit besefte was een paar dagen na de bevalling. Lily lag 's middags te slapen en ik kroop ook eventjes in bed. En in bed begin ik te denken. Tot ik niet meer kon slapen en met mijn ogen vol tranen naar Tom ging: "Ik heb geen foto's van mezelf en Lily na de bevalling". Nul, geen, nada, noppes. Natuurlijk had ik mijn camera mee, en ja, die lag klaar... Nu ik dit schrijf, krijg ik weer tranen in mijn ogen. Begrijp me niet verkeerd, ik moet die foto's niet hebben, de bevalling heb ik zodanig intens beleefd dat de foto's en film in mijn hoofd zitten. Maar die kan ik niet laten afdrukken... Eenmaal thuisgekomen maakte ik selfies, ja dat deed ik. Voor de borstvoeding, tijdens de borstvoeding, na de borstvoeding als Lily lekker in een melkcoma was gevallen. Heb ik allemaal. Maar mooie foto's waar ik trots met Lily poseer of gezellig met haar aan het knuffelen ben, vanuit een iets ander perspectief dan rechtsboven? Nee, heb ik niet echt... Nu had ik natuurlijk kunnen zeggen aan de mensen rond mij: "Maak eens een foto!", maar vaak is het spontane moment dan voorbij. 

Nu Lily wat groter en 'steviger' is, kan ik zelf foto's maken. Hoef ik niemand perse meer lastig te vallen. Behalve vriendlief, als hij eens moet meedoen dan. O, en Reef (de hond!), voor als hij eens mee moet poseren... Het middelpunt van de belangstelling is toch wat. Ik heb er denk ik een haat-liefde verhouding mee. Soms wil ik dat wel eens graag en lijkt het mij heel fijn, maar ik ben niet de persoon die dat actief naar haar toe trekt (denk ik toch - correct me if i'm wrong). Toch is er het afgelopen jaar één moment geweest waar ik stiekem op had gehoopt: een babyshower. Ja, ik weet het... Overgewaaid vanuit Amerika. Net als Halloween. Leuk toch? Leuke dingen mogen van mij blijven overwaaien hoor! :) Tot op het laatste moment heb ik er op gehoopt. Gekke spelletjes spelen. Me schamen omdat mijn buik toch eigenlijk echt wel heel dik is. Lachen om de namen die mensen bedenken (of nieuwe ideetjes opdoen). Ach, vriendlief en ik vieren zelf wel een feestje. En ons lieve kleine meisje komt ook niks tekort. En als ik graag een douche wil, spring ik er wel in. Maar ergens, diep van binnen, prikt het een beetje.

Wat ik meeneem uit deze ervaringen? Als ik iets wil, moet ik er om vragen (doe ik niet graag, liefst heb ik dat mensen het kunnen ruiken. Mijn mama en papa kunnen dat!). Al denk ik dat dat nog een werkpuntje is...

 

Liefs,


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Tonya
een maand geleden

Het verhaal van de selfies zo herkenbaar...