Dat ene telefoontje...

Gepubliceerd op 24 april 2020 om 17:35

Het is dinsdagavond 19u, ik word gebeld. Mijn schoonouders zijn bij ons en ik sta op het punt te vertrekken naar de zumba. Op dat moment ben ik negen weken zwanger en heb ik vorige week de eerste echo gehad. Op de echo zag alles er goed uit. Ik neem de telefoon op en het is de gynaecoloog. Ik haast me naar een andere ruimte, want mijn schoonouders wisten nog niet van de zwangerschap.

Slecht nieuws... In mijn bloedtest werd een recente besmetting van cytomegalovirus (CMV) gevonden. Het virus behoort tot de herpesvirussen en kan bij iedereen voorkomen. Het is relatief onschuldig, behalve als je zwanger bent. Dan kán het een ernstig effect hebben op je nog ongeboren kindje...

De gynaecoloog legt me uitgebreid uit wat dit betekent. Ik probeer zo goed als mogelijk te luisteren. Ze vertelt me de opties zegt me zeker nog eens langs te komen wanneer we vragen hebben. Ik bedank haar en hang op. Met tranen in mijn ogen vertrek ik naar de zumba. Ik kon me niet concentreren en niet genieten tijdens de zumba... Ik vertrek vroeger naar huis in de hoop dat mijn schoonouders weg zijn en mijn vriend en ik kunnen praten.

Steeds weer die woorden van de gynaecoloog door mijn hoofd: "Nu kan je nog abortus plegen...".

Thuis leg ik alles zo goed mogelijk uit aan mijn vriend. Ik probeer dezelfde woorden te gebruiken als de gynaecoloog. Zelfs de cijfertjes zijn precies zo blijven hangen als zij me had uitgelegd. In tranen besluiten we het nieuws even te laten bezinken. 

's Nachts gebeurt er iets raars... Als ik de volgende ochtend wakker wordt, zijn de cijfers ineens veranderd in mijn hoofd. De kans op een gezond kindje is in mijn gedachten veel kleiner plots en ik zie het al helemaal mis gaan. Ik ben op zoek naar geruststelling. En dan doe ik, wat ik beter niet had gedaan. Dokter Google raadplegen. De geruststelling vind ik niet. Juist niet. Ik word alleen maar meer ongerust en besluit in te gaan op het aanbod van de gynaecoloog: langsgaan voor meer informatie. We konden vrijdag al terecht. Super fijn! We zouden eigenlijk een weekendje naar Disneyland Parijs gaan, maar beslisten om één dagje park te doen en de vrijdag direct terug te keren. Mijn vriend en ik spraken af echt te genieten van onze tijd in Disneyland. We hadden deze anderhalve dag echt even nodig. Ondanks dat alle vragen constant door mijn hoofd gingen, is het ons echt gelukt te genieten. Pas in de auto naar België spraken we er samen weer over.

De dingen die in die paar dagen tijd door mijn hoofd zijn gegaan, zijn niet voor te stellen: Zal ik 'voor de zekerheid' maar abortus plegen? We gaan het aan niemand vertellen dat ik zwanger ben, tot we meer zekerheid hebben. Ik ga niet kunnen genieten. Ik heb zo goed opgelet, hoe is dit dan toch kunnen gebeuren? Wat als ... Wat als ... Wat als ... En dat in 1000 vormen en verschillende vragen. Veel vragen hoopten we beantwoord te zien door de gynaecoloog. En dan allemaal te bedenken dat CMV in Nederland niet standaard getest wordt, dus als ik zwanger zou zijn in Nederland, zou ik dit allemaal niet weten en denken...

Ik voelde me eigenlijk een beetje stom als we bij de gynaecoloog binnen kwamen. Ik had écht goed geluisterd aan de telefoon en toch is alles een eigen leven gaan leiden. Met mijn vriend had ik afgesproken dat hij de vragen zou stellen, waarvan hij dacht dat ik ze wilde weten. Ik wist niet of ik dat op dat moment wel zou doen/kunnen. De gynaecoloog nam tijd voor ons, gaf ons een super duidelijke uitleg en vertelde ons dat we eigenlijk een 'a-typisch' geval zijn, omdat we ongeveer wel weten wanneer de besmetting is gebeurd (omdat mijn schoonpapa en waarschijnlijk ook vriend rond november zelf CMV hebben doorgemaakt). Dit maakt dat het net voor, rond of net na de bevruchting zal zijn geweest dat ik het zelf heb gekregen zonder er ziek van te zijn. Wat ik wel al had begrepen van dokter Google was dat hoe vroeger in de zwangerschap CMV wordt doorgemaakt, hoe kleiner de kans dat het virus door de placenta naar het kindje gaat, maar áls het dan besmet is, kunnen de gevolgen erger zijn dan wanneer het kindje het op een later termijn krijgt wanneer het al veel van de ontwikkeling heeft doorgemaakt. Om te weten of het CMV door de placenta bij het kindje is gekomen, is een vruchtwaterpunctie nodig. Dit gebeurt vanaf 20 weken. Dus tot die tijd is het spannend afwachten...

Na het gesprek met de gynaecoloog zijn mijn vriend en ik allebei echt een stuk gerustgesteld, natuurlijk zijn er onzekerheden, maar we beslisten direct het niet weg te laten halen én onze familie in te lichten. We beslisten wat we zouden doen, wanneer het na de vruchtwaterpunctie slecht nieuws zou zijn, zodat we dan de beslissing niet meer hoeven te maken. We namen ons voor onze ouders in te lichten en te gaan genieten van de zwangerschap. Zorgen maken kunnen we na de punctie ook nog. Tot die tijd zijn we positief, hopen we op een gezond kindje en duimen we voor goede echo's.

Ondertussen ben ik 21 weken zwanger en staat de vruchtwaterpuntie gepland voor maandag... Ik kan niet ontkennen dat sinds een week toch weer wat spanning terug is. Ik heb echt wel wat schrik voor de pijn van de punctie, maar het meest nerveus ben ik voor de uitslag...

Liefs, 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.