De vruchtwaterpunctie

Gepubliceerd op 28 april 2020 om 17:53

Allereerst moet ik starten met iedereen te bedanken voor berichtjes na mijn vorige post én alle berichtjes de afgelopen dagen. Het heeft echt deugd gedaan om, soms uit zeer onverwachte hoek, berichtjes met succes, moed of eigen ervaringen te krijgen! Ik heb lang getwijfeld om het te delen, maar het was het meer dan waard. Bedankt iedereen, jullie weten niet half hoe fijn het was.

En aan de berichtjes de afgelopen dagen te zien, zijn er meer mensen mee bezig geweest dan enkel Tom en ik. Ik ben dus ergens 'verplicht' iedereen te laten weten hoe het is gegaan en het nu gaat. Dit wist ik natuurlijk voor ik mijn vorige post online zwierde; goed nieuws of slecht nieuws, ik zou het moeten delen. Bij goed nieuws wil ik dit van de daken schreeuwen, bij slecht nieuws weet ik nu dat ik op steun kan rekenen...

Daarnaast, zoals ik dokter Google raadpleegde om te lezen over CMV, raadpleegde ik dokter Google ook over de vruchtwaterpunctie. En, zoals de gynaecoloog me al zei, je vindt voornamelijk negatieve en/of horrorverhalen. De positieve verhalen over ervaringen worden niet zo snel gedeeld! In mijn geval ervaarde ik dat de negatieve ervaringen sneller worden gedeeld, zonder dat je daar specifiek naar vraagt, pas bij navraag en/of ná de vorige post over mijn schrik voor de pijn, kreeg ik positieve ervaringen van anderen te horen. 

Maandag om 9u30 worden Tom en ik in het ziekenhuis verwacht. We mogen samen gaan, omdat er bij Tom ook bloed geprikt moet worden. En eerlijk, ik ben zó blij dat hij erbij is. Echo's zijn jammer dat hij die moet missen, maar dit gaat niet enkel over missen. Het gaat ook over (onder)steunen en samen doormaken, zoals we de afgelopen weken ook samen hebben doorgemaakt.

Ik heb verbazend goed geslapen en ben eigenlijk helemaal niet zo zenuwachtig als ik had verwacht. We brengen Lily weg en vraag nog aan Tom of we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis kunnen. Ik wil er nu gewoon zijn. Natuurlijk waren we veel te vroeg... Dit bleek maar goed ook. Omdat Tom ook bloed moest laten prikken had hij ook stickers met zijn persoonsgegevens nodig, maar omdat hij geen officiële afspraak had, moest hij in de wachtzaal aansluiten om deze te krijgen. En een wachtzaal heet niet voor niets een wachtzaal. Hoe goed we ook op tijd waren, het was eventjes spannend. Om 9u30 was hij nog niet terug en voor eens hoopte ik dat de dokter niet op tijd ging zijn... Gelukkig was Tom op tijd terug en hebben we nog eventjes met twee zitten wachten.

We werden opgehaald door een verpleegkundige. Ik weet niet hoe ze het doen daar in het ziekenhuis, maar ik word daar altijd direct gerustgesteld. En ik denk dat ze het zelf niet eens doorhebben. Eerst werd er bij ons beiden bloed geprikt. We lachten wat met Tom, want 's ochtends zei hij nog voor de grap: "Spannend he vandaag, dat bloedprikken voor mij". De verpleegkundige snapte onze humor en zo konden we even lachen en ontspannen. 

Wanneer de gynaecoloog binnen kwam, ging het snel, maar terwijl werden er nog steeds grapjes gemaakt. Er werden doeken rond mijn buik geplakt en alles werd klaargelegd. En echt waar, voor ik er goed en wel erg in had, ging die naald er al in! Was het fijn? Nee. Deed het echt zeer? Nee, ook niet! Dat is me zoveel meegevallen. Kan je tegen bloedprikken, dan lukt dit zeker. Het enige akelige is natuurlijk dat de naald veel langer (maar veel dunner) is, de naald in je buik verdwijnt en je het gevoel van een prikje door je baarmoeder niet kent. Via de echo kan alles gevolgd worden en zie je de naald je baarmoeder in komen. Natuurlijk prikken ze op een plaats waar de baby niet zit. De verpleegkundige vertelde van te voren nog dat heel af en toe baby'tjes nieuwsgierig zijn naar de naald, maar dat ze eigenlijk goed uit de buurt blijven. Terwijl het vruchtwater werd 'opgetrokken' zagen we op de echo dat ons kleine meisje dichter en dichter naar de naald ging. De gynaecoloog zegt nog al grappend: "In het ergste geval prikt ze haar billen aan de naald en gaat ze het weer uit de weg". En ja hoor, we zagen mevrouw steeds dichter gaan en dan ineens afstand nemen. Haha, spookje toch!

Binnen een paar minuten was de punctie zelf klaar. De gynaecoloog 'trakteerde' ons nog op een echo en probeerde nog wat 3D foto's te maken. Ze verstopte haar wat, maar de gynaecoloog deed echt haar best om haar mooi in beeld te krijgen "Zeg, nu is je papa hier, dan wil hij je ook zien he".

De komende twee à drie dagen moet ik rusten en 's avonds zouden we al nieuws krijgen van de punctie. Tijdens de dag kwamen de krampen en steken wat op, en werd alles wat stijver. Ik voelde me alsof iemand me goed in mijn buik had geslagen en het allemaal wat gekneusd is. Om 19u 's avonds heb ik nog geen telefoontje gehad. De zenuwen die aan het eind van de middag en avond zijn opgekomen zij een stuk erger dan de zenuwen voor punctie. Om 19u30 besluit ik dat ik de volgende dag zelf eens zal bellen met de vraag of er al nieuws is. En dan zakken de zenuwen; ik kan toch niks veranderen aan de uitslag en vandaag zal ik het niet meer weten. En dan, om 21u15 gaat mijn telefoon. Het is de gynaecoloog. Ze is kort en bondig, maar meer hoefde dat ook niet te zijn, want het is goed nieuws! Het CMV virus is niet door de placenta en het kindje is niet besmet.

Wij gaan nu éxtra genieten. Vanaf nu is de zwangerschap een 'normale' zwangerschap en kan ik me weer gewoon gaan druk maken of ik niet teveel kilo's aankom ;)

Liefs,


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Inge
3 maanden geleden

Wat een ongelovelijk goed nieuws!
Gefeliciteerd en nu op en top genieten maar!
Ik ben zo blij voor jullie!

Groetjes,
Inge (van duiken/fotografie)